Eşimle kısa süre önce evlendik.
Uzun bir arayışın ardından bir daire aldık, krediyle.
Taşınmadan önce biraz beklememiz gerekti.
Kerem tadilatla bizzat ilgilendi.
Şantiyeye sık sık gidip işçileri denetledi.
Komşular bu duruma biraz şaşırdı.
Sık sık “Annen nerede?” diye soruyorlardı.
Kerem hep gülümseyerek cevap veriyordu.
Taşınmamızı kutlamak istedik.
Sadece karşı daireden komşuları davet ettik.
Binada başka kimseyi tanımıyorduk zaten.
Komşularımız tatlı bir yaşlı çiftti.
Adları Ahmet Bey ve Fatma Hanım’dı.
Sohbet gayet keyifli geçiyordu.
Sonra Kerem yanıma geldi, yanağımdan öptü.
O anda ikisi de birden telaşlandı.
“Ütüyü açık unuttuk!” dediler.
“Su ısıtıcısı da açık kaldı!” diye eklediler.
Aceleyle evden ayrıldılar.
Biz de fazla düşünmedik, kutlamaya devam ettik.
Ertesi sabah kapı çaldı.
Biraz tedirgin oldum ama açtım.
Kapıda bir polis memuru vardı.
“Günaydın, ben polisim,” dedi.
“Evlilik belgenizi görebilir miyim?”
Hâlâ yarı uykuluydum.
Hemen çözüp yatağa dönmek istedim.
Kutuların arasında belgeyi aramaya başladım.
On dakika kadar sürdü bulmam.
Belgeyi memura uzattım.
Bu arada Kerem de uyanmış, yanıma gelmişti.
Memur belgeyi dikkatle inceledi.
Önce bana baktı, sonra Kerem’e.
Şaşkın bir ifadeyle konuştu.
“İş birliğiniz için teşekkür ederim,” dedi.
“Tam da öğrenmek istediğim buydu.”
“Bir sorun mu var?” diye sordum.
“Dün bu daireyle ilgili bir ihbar aldık.”
“Nasıl bir ihbar?” diye sordum.
“Komşular ilişkinizi alışılmadık bulmuş.”
“Endişelenmişler de bize bildirmişler.”
Kerem ile birbirimize bakıp güldük.
Gerçek şu ki eşim benden iki yaş büyük.
Ama kısa boylu, zayıf yapılı.
Genç tarzda giyinmeyi seviyor hep.
Ben ise daha sağlam yapılıyım.
Yaşımdan büyük göründüğümü söylerler.
Bu yüzden karışıklık çıkmış demek.
Kerem’e hep şaka yaparım bu konuda.
“Bir gün seni okul kaçağı diye durdururlar,” derim.
Polis bile bu kez bizi doğruladı.
Gülerek anlattık, komşular yanılmıştı.