Üzgünüm.
Bu kelimeyi ona hep söylemek istedim.
Sana istediğin her şeyi veremedim, biliyorum.
İhtiyacın olan şeyleri de çoğu zaman eksik bıraktım.
Bazen öfkeliydim, bunun için üzgünüm.
Çocukluğum bana öfkeyi öğretmişti, seni ondan koruyamadım.
Seni nasıl yetiştirdiğimi düşünüyorum geceleri.
Yetişkinlik hayatında zihinsel sorunlara neden oldumsa, özür dilerim.
Bir anne bunu nasıl taşır, hiç bilmiyorum.
Seni tarif edilemeyecek kadar sevdim.
Ama bu sevgiyi göstermeyi bilemedim.
“Beni seviyor musun anne?” diye sorardın.
“Tabii ki seviyorum,” derdim, ama yeterli geliyor muydu?
Davranışlarım yüzünden kendini değersiz hissettiysen, bunun için de özür dilerim.
Bir anne kızını değersiz hissettirmek istemez.
Ama bazen istemeden yapar bunu.
İyileşmemiş yanlarım vardı içimde.
O yaralar sana da dokundu, biliyorum.
Kendi annemden aldığım kırıklar sana geçti.
Bu zinciri kırmak istedim ama beceremedim.
“Neden böylesin anne?” diye sorardın bazen.
Cevap veremezdim, çünkü ben de bilmiyordum.
Kendi karanlığımla boğuşurken sana ışık olamadım.
Oysa sen ışığa ihtiyaç duyuyordun.
Her çocuk anneden sıcaklık bekler.
Ben bazen o sıcaklığı veremedim.
Bunun farkındayım artık.
Geçmişe dönüp düzeltemem ama söyleyebilirim bunu.
Seni incittiysem, özür dilerim.
Seni yaralı bıraktıysam, özür dilerim.
Ama bir şeyi bilmeni istiyorum.
Sen yaptığım en iyi şeysin.
Seninle gurur duyuyorum, her zaman duydum.
Dağınıklığım asla seni gölgelemesin.
Senin dünyaya sunabileceğin çok şey var.
Benim kusurlarım seni küçültmesin.
Sen benden daha fazlasın.
Sen kendi ışığınla parlayabilirsin.
“Anne, ben yeterli miyim?” diye sorma artık kendine.
Sen fazlasıyla yeterlisin.
Benim eksikliklerim senin değerini azaltmaz.
Bunu anlaman için yıllar geçti.
Belki geç kaldım bu sözleri söylemekte.
Ama şimdi söylüyorum, içtenlikle.
Sen her zaman benim en iyi yanım olacaksın.
Bunu hiç unutma.
Seni seviyorum kızım, her zaman sevdim.
Özür dilerim, her şey için özür dilerim.