Mutfakta sessizlik vardı.
Annem pencereye bakıyordu.
Gözleri uzaklara dalmıştı.
Ben yanına oturdum.
Çay bardağını uzattım.
Onu almadı.
“Anne,” dedim.
“Buradayım,” dedi.
Sesi çok zayıftı.
Yıllar öncesini hatırladım.
Küçükken düşmüştüm.
O beni kaldırmıştı.
Şimdi o yere yapışmıştı.
Korktum ama saklandım.
“Annesi,” dedim.
“Ne oldu?” diye sordu.
“Hiçbir şey,” dedim.
“Yalnız hissediyorum,” dedi.
Sesimi alçalttım.
“Yalnız değilsin,” dedim.
Ellerini tuttum.
Titriyordu.
Soğuktu.
“Ne zaman,” diye sordu.
“Ne zaman ne?” dedim.
“Bu odadan çıkacak mıyım?”
Gözlerim doldu.
“Burada kalacaksın,” dedim.
“Arkadaşlarım gelmiyor,” dedi.
“Neden?” diye sordum.
“Telefon açmıyorum,” dedi.
Kızgınlık hissettim.
“Niye?” diye sordum.
“Yoruldum,” dedi.
“Beni dinle,” dedim.
“Seni dinliyorum,” dedi.
“Zaman ayır,” dedim.
“Kimle?” diye sordu.
“Arkadaşlarınla,” dedim.
“Kimse kalmadı,” dedi.
“Var,” dedim.
“Yalan,” dedi.
“Değil,” dedim.
“Yalan,” dedi.
Gözlerini kaçırma.
“Anne,” dedim.
“Beni bırakma,” dedi.
“İmkansız,” dedim.
“Ağlama,” dedi.
“Ağlamıyorum,” dedim.
“Ellerin ıslak,” dedi.
Silindim.
“Çayını iç,” dedim.
“Bekle,” dedi.
“Bırak,” dedim.
“Yapayım,” dedi.
“Yapma,” dedim.
“Yapacağım,” dedi.
Kalkmaya çalıştı.
Düşecek sandım.
Yerde kaldı.
“Anne!” diye bağırdım.
“Kalk,” dedim.
“Kalkamıyorum,” dedi.
“Yardım et,” dedim.
“Sen kalk,” dedi.
“Sen kalk,” dedim.
“Yapamıyorum,” dedi.
Göz göze geldik.
O gülümsedi.
Ben ağladım.
Zaman durdu.
Sevgi kaldı.