Eşim doğum yaparken ben koridordaydım.
İçeri giremiyordum ama kalbim onunla birlikteydi.
Her adımında yanında olmaya çalışmıştım.
O gün özel bir gündü.
Oğlumuzu bekliyorduk.
Ailemiz büyüyecekti, mutluyduk.
Sonunda hemşire kapıdan çıktı.
Kollarında battaniyeye sarılı bir bebek vardı.
İçim rahatladı, nihayet oldu dedim.
Zeynep bebeği kucağına aldı.
Ama yüzü birden bembeyaz oldu.
Bebeğe baktı, bir şey yanlıştı.
Elleri titremeye başladı hemen.
Battaniyeyi açtı, bebeği incelemeye başladı.
“Ne yapıyorsunuz?” diye çıkıştı hemşire.
“Sırada bekleyen başka aileler var!”
Zeynep cevap vermedi, sadece baktı.
Bebeğin kız olduğunu görünce döndü.
“Oğlum nerede?” diye sordu titreyerek.
“Bebeğime ne yaptınız, söyleyin!”
Hemşire şaşkın şaşkın içeri koştu.
Birkaç dakika geçti, sessizlik ağırdı.
Başhemşire çıktı, kucağında oğlumuz vardı.
Zeynep sanki ilk kez nefes aldı.
Gözyaşları içinde bebeğimizi kucakladı.
“Bizi affedin,” dedi başhemşire utanarak.
“Talihsiz bir karışıklık yaşandı.”
“O küçük kız yetimhaneye gidecekti.”
“Annesi onu bırakmış, sağlıklı bir bebek.”
“Tekrar özür dileriz,” dedi, başını eğerek.
Ben sessizce izledim her şeyi.
Ama Zeynep’in içi parçalanmıştı sanki.
Oğlumuzu alıp eve döndük o gün.
Yine de bir şey değişmişti aramızda.
Eve varınca yüzü hüzünlüydü.
Oysa en mutlu günümüz olmalıydı bu.
“Ne oldu Zeynep?” diye sordum yalnızken.
“Neden bu kadar üzgünsün söyle bana?”
Önce sustu, sonra ağlamaya başladı.
O küçük kızı anlattı bana yavaşça.
Onu kollarında tuttuğunu söyledi.
Yetimhanede nasıl bir hayat sürer diye düşünmüş.
Dinlerken içimde bir şey kıpırdandı.
O kız yalnız kalmamalı dedim kendime.
İki hafta sonra geri döndük hastaneye.
Evlat edinme başvurusu yaptık o gün.
Kağıtlar uzun sürdü ama pes etmedik.
Sonunda bize onayı verdiler.
Şimdi evimizde bir kızımız var.
Oğlumuzun artık bir kız kardeşi var.
Hayat bazen böyle şaşırtır insanı.