Happy News

Annem bana bir şey söylerdi hep. Sesinde tuhaf bir sakinlik vardı. Acelesi yoktu, beklerdi sadece. Sanki bir gün kendim anlayacağımı biliyordu.

Pencereden yumuşak bir ışık süzülüyordu. Oda sessizdi, huzurluydu. Genç bir kadın, küçük bir çocuğu kucağına almıştı. Çocuk, başını onun omzuna yaslamıştı.

Maria nu și-a dorit niciodată răul nimănui. Nici celor care au rănit-o cu vorbe grele. Nici celor care au lăsat în urmă un gust amar. Se retrăgea tăcută

Annemle yavaşça yürürken, bir zamanlar onun beni kucağında taşıdığını hatırladım. O gün bahçede oturuyorduk. Güneş yumuşacık vuruyordu yüzümüze.

Mergea pe stradă cu cei doi copii de mână. Nu se uita la nimeni în jur. Nu îi păsa ce cred vecinii. “Lasă-i să vorbească,” își spunea.

Sabah erkenden telefon çalar. Mesajı yazan annedir. “Oğlum, bugün yağmur yağacak. Şemsiyeni al.” 20 yaşındaki çocuğu henüz uykuludur.

Eram tânără și îndrăgostită când l-am cunoscut pe soțul meu. N-aveam nimic, doar visuri și unul la celălalt. Ne-am căsătorit în grabă, fără să ascultăm pe nimeni.

O gün Ayşe öğle yemeği hazırlıyordu. Soğanı doğramıştı, eti kavuracaktı. Mutfak, kızaran yağın kokusuyla dolmuştu. Tam o sırada salondaki telefon çaldı.

Vă rog să îmi trimiteți povestea completă, cu evenimente și dialoguri, pentru a o putea rescrie conform cerințelor.

Annemi evime kalıcı olarak kabul ettim. Hiç haber vermeden geldi. Elinde tek bir çanta vardı. İçinde tayt, sıcak sabahlık, bir gömlek vardı. Bir de üzerinde “