Oğul annesinin kalbini mutluluk ve gururla doldurur, her gülümsemesi gününü aydınlatır.

Fatma Teyze sabah erkenden mutfağa geçti.

Çayı demledi, pencereyi araladı.

Güneş içeri usulca süzüldü.

“Bugün de güzel bir gün olacak,” dedi kendine.

Oğlu Mehmet, her sabah onu arardı.

Telefon çaldığında yüzü hemen gülümsedi.

“Anneciğim, günaydın,” dedi Mehmet.

“Günaydın oğlum, nasılsın bakayım?”

“İyiyim anne, seni soruyorum.”

“Senin sesini duymak bana yetiyor evladım.”

Mehmet’in sesindeki sıcaklık, Fatma Teyze’nin gününü aydınlatırdı.

Her gülüşü, kadının içine umut doldururdu.

Oğlunun başarıları onu hep gururlandırmıştı.

Küçükken okuldan getirdiği karneler hâlâ dolapta saklıydı.

Şimdi büyümüştü ama hâlâ annesinin gözünde çocuktu.

“Anne, bu hafta sonu geliyorum,” dedi Mehmet.

Fatma Teyze’nin gözleri doldu.

“Gerçekten mi oğlum?”

“Evet anne, seni çok özledim.”

O gün bütün komşulara haber verdi.

“Oğlum geliyor,” dedi sevinçle.

Kızı Ayşe de o gün aradı.

“Anne, nasılsın?”

“İyiyim kızım, Mehmet geliyor bu hafta.”

Ayşe’nin sesi de sevinçle doldu.

“Ben de geleyim o zaman, hep birlikte olalım.”

Fatma Teyze’nin kalbi coştu.

İki evladı da bir arada olacaktı.

Ayşe şefkatli bir kadındı.

Her ziyaretinde annesine sıcacık sarılırdı.

“Anneciğim, seni çok seviyorum,” derdi hep.

Fatma Teyze bu sözlerle güçlenirdi.

Hafta sonu geldiğinde ev şenlendi.

Mehmet kapıdan girdiğinde annesine sarıldı.

“Anneciğim, seni görmek ne güzel.”

Ayşe de arkasından geldi, annesini öptü.

Üçü birlikte sofraya oturdu.

Fatma Teyze çocuklarına bakarken gözleri doldu.

“Siz benim her şeyimsiniz,” dedi.

Mehmet gülümsedi, “Sen de bizim her şeyimizsin anne.”

Ayşe elini annesinin eline koydu.

“Seninle olmak bize mutluluk veriyor.”

Akşam yemeği sırasında eski günleri konuştular.

Gülüştüler, anılarını paylaştılar.

Fatma Teyze o gece çok mutlu uyudu.

Ertesi sabah çocukları gitmeden önce tekrar sarıldılar.

“Yine geleceğiz anne,” dedi Mehmet.

“Sizi her zaman bekliyorum,” dedi Fatma Teyze.

Kapı kapandığında içi hüzünle doldu ama mutluydu.

Çocukları onun hayatının anlamıydı.

Her gülümsemeleri, her sarılmaları değerliydi.

Fatma Teyze pencereden onları izledi, gözleri parladı.

Rate article
Add a comment