Happy News

— Ver buraya araba anahtarlarını. Oğlumun senden daha çok ihtiyacı var, — dedi Nermin Teyze. İçeri bile girmedi. Kapıda durdu, kürk yakalı mantosuyla

Ei vin în viața noastră liniștit. Cu pași mici, cu palme calde. Cu ochi în care încape toată lumea. Nepoții sunt ca niște flori delicate.

Cămara mea din Craiova ține minte mai multe crize decât țin minte eu anii. Mă numesc Elena, am patruzeci și doi de ani și lucrez ca contabilă la o clinică

Fatma Teyze sabah erkenden mutfağa geçti. Çayı demledi, pencereyi araladı. Güneş içeri usulca süzüldü. “Bugün de güzel bir gün olacak,”

Maria se trezește prima în fiecare dimineață. Pune ceainicul la fiert, pregătește micul dejun, deșteaptă copiii. Soțul ei, Viorel, mai doarme încă zece minute.

Bu hikâyeyi yazmam biraz garip olacak. Ama içimden gelen bir şey, anlatmam gerektiğini söylüyor. Nişanlım, köpeğimi hiç sevmiyor. İki yıldır bu köpek hayatımın bir parçası.

“Biliyorsun Gönül, beni iki haftalığına göreve gönderiyorlar.” Kemal’in yüzündeki gülümseme o kadar kendinden memnundu ki, sanki işten

Annem gittiğinde dünyam durdu. O gün hâlâ gözümün önünde. “Anne, iyi olacaksın” demiştim. Ama o biliyordu, ben bilmiyordum. Elini tuttum, sıcacıktı.

Elif, mutfak masasında oturuyordu. Elindeki telefonu sıkıca tutuyordu. Annesi Sevgi Hanım, kapıdan içeri girdi. Kızının yüzündeki hüznü hemen fark etti. “

A young man stood waiting for the bus. He had a job interview that morning. His hands fumbled with his tie. He pulled it one way, then another.