Elif, annesinin eski bir kutusunu karıştırıyordu.
Tozlu kutunun içinde sarı bir zarf buldu.
Üstünde sadece “Güzel kızıma” yazıyordu.
Elini titreyerek zarfı açtı.
İçinden sararmış bir kağıt çıktı.
Annesinin el yazısını hemen tanıdı.
Kalbi hızla çarpmaya başladı.
“Ne zaman yazmış bunu?” diye mırıldandı kendine.
Kağıdı dikkatle açtı.
Üstünde şu satırlar vardı:
“Güzel kızıma,
Her zaman bil ki, seni hayal edebileceğinden daha çok seviyorum.
Hayatın iniş çıkışları ne olursa olsun, her zaman yanında olacağım.
Seni koşulsuz sevecek ve destekleyeceğim.
Cesur ol, güçlü ol ve her zaman harika benliğine inan.
Sevgilerle, Anne.”
Elif’in gözleri doldu.
Mektubu göğsüne bastırdı.
Annesi altı ay önce vefat etmişti.
O günden sonra evi hâlâ düzenliyordu.
Her eşyada bir hatıra buluyordu.
Ama bu mektup farklıydı.
Sanki annesi oradaydı, ona sesleniyordu.
“Anne, neden bunu bana vermedin?” diye sordu boşluğa.
Cevap gelmedi tabii.
Sadece sessizlik vardı odada.
Elif koltuğa oturdu.
Mektubu tekrar okudu.
Her kelimeyi yavaşça hissetti.
Annesinin sesini hayal etti.
Gözlerini kapattı, o sesi dinledi sanki.
Çocukluğundaki günleri hatırladı.
Annesi her zaman yanındaydı.
Zor günlerde elini hiç bırakmamıştı.
“Beni gerçekten bu kadar çok sevdin mi?” diye fısıldadı.
Mektup ona cevap veriyordu zaten.
Gözyaşları yanaklarından süzüldü.
Ama bu yaşlar farklıydı.
Hüzün kadar huzur da vardı içinde.
Elif ayağa kalktı, pencereye yaklaştı.
Dışarıda güneş batmaya başlamıştı.
Annesinin en sevdiği saatti bu.
“Her akşam burada otururduk,” diye hatırladı.
Kızı Zeynep eve geldiğinde onu gördü.
“Anne, iyi misin?” diye sordu kaygıyla.
Elif mektubu ona uzattı.
Zeynep sessizce okudu.
Gözleri de doldu hemen.
“Büyükannem gerçekten çok sevmiş seni,” dedi.
Elif başını salladı.
“Ben de seni öyle seviyorum,” dedi kızına.
Zeynep annesine sarıldı sıkıca.
İkisi uzun süre öyle durdu.
Mektup artık ikisinin de hazinesiydi.
Elif o geceyi hiç unutmadı.
Mektubu çerçeveletti, odasına astı.
Her sabah ona bakıp annesini hatırlıyor.
Sevgi hiç bitmiyor, sadece şekil değiştiriyor.