Elif, mutfak masasında oturuyordu.
Elindeki telefonu sıkıca tutuyordu.
Annesi Sevgi Hanım, kapıdan içeri girdi.
Kızının yüzündeki hüznü hemen fark etti.
“Kızım, neyin var senin?” diye sordu.
Elif başını kaldırmadı.
“Bir şeyim yok anne” dedi usulca.
Ses tonu, söylediği sözü yalanlıyordu.
Sevgi Hanım, masanın karşısına oturdu.
Elinini kızının eline koydu.
“Bana bakmayı bile istemiyorsun” dedi.
“Gözlerin dolu, görüyorum.”
Elif, derin bir nefes aldı.
Gözyaşları birden yanaklarına süzüldü.
“İyi değilim anne” dedi sonunda.
“Hiçbir şey yolunda gitmiyor.”
Sevgi Hanım, kızını hemen kucakladı.
Sıkıca sarıldı, bırakmadı.
“İşte bunu bekliyordum” dedi yavaşça.
“Bunu söylemen için bekliyordum.”
“Neden daha önce söylemedin?” diye sordu.
Elif omuz silkti, cevap veremedi.
“Seni yormak istemedim” dedi sonunda.
“Senin de sıkıntıların var.”
Sevgi Hanım, kızının saçlarını okşadı.
Gözleri nemlendi ama gülümsedi.
“Benim sıkıntım olsa da olmasa da” dedi.
“Senin için her zaman buradayım.”
“Gerçekten mi anne?” diye sordu Elif.
Sesi hâlâ titrek, hâlâ kırılgandı.
“Elbette kızım” dedi annesi kararlılıkla.
“Ne olursa olsun, her seferinde.”
Elif, annesinin omzuna yaslandı.
Gözlerini kapattı, rahatladı.
“Seni üzmekten korkuyorum” dedi içtenlikle.
“Senin de yükün ağır biliyorum.”
“Yük paylaşılınca hafifler” dedi Sevgi Hanım.
“Benden saklama, bırak yardım edeyim.”
İkisi bir süre sessiz kaldı.
Sadece birbirlerinin nefesini duydular.
“İşten mi, yoksa başka bir şey mi?” diye sordu annesi.
Elif başını salladı, “Her şeyden” dedi.
“Bazen kendimi çok yalnız hissediyorum” dedi.
“Kimseye yük olmak istemiyorum.”
Sevgi Hanım, kızının çenesini tuttu.
Gözlerine dikkatle baktı.
“Sen bana asla yük olmazsın” dedi.
“Sen benim her şeyimsin.”
Elif, hafifçe gülümsedi.
Gözyaşları arasında ışık belirdi.
“Teşekkür ederim anne” dedi fısıltıyla.
“Beni dinlediğin için teşekkürler.”
“Dinlemek görevim değil, sevgim” dedi annesi.
“Bunu asla unutma.”
Pencereden yeşil dalların gölgesi vuruyordu.
Öğleden sonra güneşi odayı aydınlatıyordu.
İkisi birbirine sarılı kaldı.
Zaman durmuş gibiydi sanki.
“Bundan sonra saklamayacağım” dedi Elif.
“Söz veriyorum anne.”
“Bana her zaman gel” dedi Sevgi Hanım.
“Kapım, kalbim hep açık.”
Elif, annesinin elini sıktı.
Minnetle başını salladı.
“Sen olmasan ne yapardım bilmiyorum” dedi.
Sevgi Hanım gülümsedi, sessiz kaldı.
Odada huzurlu bir sessizlik vardı.
İki kadın birbirine güç veriyordu.
Dışarıda kuşlar cıvıldıyordu.
Hayat yavaşça akıp gidiyordu.
Elif, gözlerini sildi.
Artık daha hafif hissediyordu.
“İyi olacağım, değil mi anne?” diye sordu.
“Elbette olacaksın” dedi Sevgi Hanım.
“Çünkü yanında ben varım” dedi sevgiyle.
Elif, son kez sarıldı annesine.
Anne kız arasındaki bağ, hiçbir zorlukla kırılmazdı.
Çünkü sevgi her şeyden güçlüydü.