Tarçın’ı barınaktan alalı henüz bir saat olmadı.
Benim kim olduğumu henüz bilmiyor.
Onun için ben sadece yeni bir insanım.
Yabancı bir koku, tanımadığı bir ses.
Bilinmeze doğru giden bir araba yolculuğu, hepsi bu.
Ama şimdi salonumdaki halının üzerinde derin derin uyuyor.
Sanki yıllarca aradığı yere nihayet varmış gibi.
Artık kimseye bir şey ispat etmesi gerekmiyor.
Dış kapıyı beklemiyor.
Merdivenden gelen adımları dinlemiyor.
En ufak sesle başını kaldırmıyor bile.
Sadece nefes alıyor, sakin ve huzurlu.
Arabada çok gergindi önceden.
Arka koltukta oturmuş, camdan geçen sokak lambalarına bakıyordu.
“Bu geçici bir durak mı,” diye sormuş olabilir kendine.
“Yoksa beklediğim son mu,” diye düşünmüş müdür?
Eve girdiğimizde eşikte durakladı.
Burnu yere değecek kadar eğildi.
Sanki bu sıcacık yerin gerçek olup olmadığını kontrol ediyordu.
Su kabına koşmadı hiç.
Uzattığım ödüle bakmadı bile.
Önce odayı yavaşça kokladı, santim santim.
Sonra koltuğa yaklaştı.
Usulca üzerine çıktı.
Derin bir iç çekiş bıraktı.
Başını patilerinin arasına koydu.
Sanki o minder ömrünün her anında oradaymış gibi.
İşte o an gözyaşlarımı tutamadım.
Beni ağlatan onun acılı geçmişi değildi.
Yorgun bedeni de değildi beni ağlatan.
Uzun zamandır hiçbir güvencesi olmayan bir köpek.
Gardını indirip gerçekten uyumaya karar vermişti.
Bu nasıl bir güven, diye düşündüm.
Nasıl bir cesaret ister bu teslimiyet?
Bugün Tarçın sadece bir ev bulmadı.
Huzuru buldu.
Ben de bir köpekten fazlasını kazandım bugün.
Bir canın sığınağı oldum.
Kaç kişi bunu söyleyebilir kendisi için?
Barınaktaki her köpek bunu hak ediyor mu dersiniz?
Tarçın artık bekleyen biri değil.
O artık evde olan biri.
Ve ben, onun evinin bir parçasıyım şimdi.
Bu güven bir saatte kurulmadı sanıyordum.
Ama bazı şeyler öyle hızlı olabiliyormuş.
Belki de güven zamanla değil, teslimiyetle gelir.
Tarçın bunu bana bu gece öğretti.
Uyurken bile ders veriyor demek ki.
Bir köpek bir insana güvenmeyi seçti.
O seçim her şeyi değiştirdi.